وقتی که مادر بزرگ وار

با میل های مخملی لمس

تن را

به دستمال نوازش می بافی

من ,در خیالت

رج خوردن قفسم را می بینم

وقتی که چون سیب می افتم

در جاذبه ی زمینی تو

وقتی که در اندیشه ی تو

شکل قفسی می بینم

88/9/3

برزگر

غروبی در نگاهت بود

خیالت را بوییدم

قناتی !

مرا میان دو پلکت زایید

پلکی بزن تا فرو ریزم

۸۸/۹/۱

برزگر

وحی_ات

نمی رسد!!

قلم را غلاف می کنم

_ پیغمبری تعطیل _

*********

پیغمبران

 شعر

اعجازتان چه شد؟

وحی_ات

 رسید:

"قلم را بیندازید"

(تقدیم به فرشاد عزیزم)

۸۸/۸/۲۹

برزگر

وقتی سر می روم از يقين

از کين!

می نويسم!

از زمين!

از نهال های تکيده!!

ـ دخترکان ديروزـ

از پسران قد خميده!

_ پیر دلان امروز _

از غم روز...

سر مي روم از خويش

از زنبورکان بی عسل و زهر نيش

از واعظکان پرواری

وز آيين و سنن  

از کيش

...

سر می روم از پاييز

انديشه های تُرد

ـ برگ ريزان آبرو ـ

از مغز های خُرد

از نسل های سوخته

لب های سراسر دوخته

از تن های ـ چه ارزان!! ـ فروخته

ـ حراج فصل ـ

از بیختن از کوفته

سر می روم از نفرت

از تشنگی , از حسرت

از توبه از انابه ..از گناه

از نطفه های سرخ

از نعره های سبز

از جعبه های سياه

از گاه و از بی گاه

سر می روم از چرخ

از دَوَران

از اقتصاد خرد و کلان

ـ تورم ذهن ـ

از " تکرار قصه های گرگ و شبان"!!

وز دروغ های سرگردان!

از زندان...

سر می روم از دُور

از دویدن

از گفتن "هرگز نرسیدن"

از رمیدن!!

سر می روم از شکست

از پازل

وز شطرنج قفس

_ سرباز دل و رخ و هلاهل! _

از فاعل

سر می روم از کمین

از راندن , پریدن

وز " در بوق ریا هی دمیدن"

از ندیدن

…

سر می روم از این همه لبریز نفاق

_خاک مصلوب و شاه نقاب_

از گِردی این کبود , از این طاق

حقا که روا نیست به مسجد این چراغ

۸۸/۸/۲۶

شد!
آنچه می شد!.
می شد نشود!!
آنچه شد!.
مي شد نشدن...
ولی شد!
شد آنچه نبايد می شد!!.

من!!

    در اندیشه ی

                    سیبی  دیگر

و سرآغاز...

           فریبی دیگر

کاش...

آزمون درخت سیب را!

_تک ماده_

پاس!

می کردیم

۸۸/۲۷/۲۳

دریای تُنگ

دروغی بزرگ بود

ای ماهی

            مقید

                    من

آزاده شو

حـبـسم تو کردی

 در جفا

از اولین خشتم

نگاه!

ویران شدم

تا انتها

معماری ام را

این بنا

روباه چشمان تو بود

این قلب من

از ابتدا

زندانی بی ادعا

عصیان گر دام تو بود

قربانی کام تو بود

سر می زنی؟

جان می دهم!!

"ضحاک" را نان می دهم!

دست تو را من دیده ام

بخت تو را برچیده ام

جز "من ، منی " بیش نیستی

شاید که نیهیلیستی!!

نه نه چه می گویم... خدا

اصلا تو آن هم نیستی

این خانه  "بی دین"  تو شد

خونابه ی کین تو شد

جور تو شد

...گین تو شد

"اکراهَ فی الدین ِ" تو شد

آتش به دل ها دوختیم

آتش زدیم و سوختیم

این مکتب آزاده را

از کاوه ها آموختیم

استاده ایم

.

.

آماده ایم

.

بخروش تا طوفان کنیم

بتخانه ات ویران کنیم

ایـــــران را   "ایــــــران"   کنیم

این خانه را ما تا ابد

جلاد "دژخیمان" کنیم

                                            به امید ایرانی آزاد و آباد

         که دست دعا
                       دامن تو را چين داد

قصيده ی

        تسبيح مان
                         تا صبح...
پل صراط ...تو را

دانه دانه !!

رد ميکرد!

و شوق

     بخششت آن شب
                       تماشايی بود

تو همان روحی

در کالبد بودن من

و جهان

        درشرر بی تو شدن

                       خواهد سوخت

زندکی ..

           بی تو... همان

                        مرده گی است

همچو تاریک شبی ...

                اوج پژمرده گی است

عاقبت ...

            جاذبه ی دست

                                 تو

                              دل را به کجا خواهد برد؟

ای سبزینه ی ..

                سرخ

                    رسیدن ها

ای

     صبور

            زیبا

به نگاهی ..

به نگاری..

به ندایی!

            گره از بال کبوتر بگشا

سر برآور

از آن پیله ی مردابی

                            تن

دل از این کاغذ کاهی

                          برکن

بال بگشا

این قلم

        خالق

              آزادی

                     توست

بال بگشا

ای کبوترانه خفته درباور شعرم

                                       بال بگشا

جای تو اینجا نیست

بی گمان ..

جای

     تو ..

            اوج غرور..آسمانی هاست

جای تو..

              باید

لب آزاده گی

            بام آن..

               ابر سپیدی باشد

آسمان جای آزاده گی است

جای تو اما

              بی گمان!

                          اینجا نیست   

بال بگشا

ای تمامی

               باور

                      من